Midtbana var gullet vårt i fjor. Morrison, Ulvestad og Barrantes styrte cupfinalen og mange andre kampar. Artig å tenke på at før den sesongen hadde Ulvestad berre eitt minutt og Barrantes antydning til floppstempel. Morrison ingenting. Komplett make-over. Kontinuitet har ofte vist seg å vere ein suksessfaktor i fotballen, og det har vi muligheiten til å få no. Men dei må prestere. Peter Orry Larsen tok nye små skritt framover i fjor. Fortsetter han med det? Eller tar han kanskje eit heilt jafs? Fredrik Carlsen er som tidligare nevnt nesten som ein ny spelar. Han er uansett annleis enn dei andre, bulldoggen som alltid er i vegen. Han gler seg nok til 2012. 2011 vart øydelagt av skader, samtidig som han antakeligvis var det tydeligaste offeret for midtbaneomlegginga. Det krevs ei aldri så lita utvikling av enten han eller formasjonen for å få ein perfekt match. Det kan gå. La oss heller ikkje gløyme Amund Skiri som også har sitt å revansjere. Eller Leke James som overraskende nok spelte offensiv midtbane dei to første treningskampane. Det er ikkje anna å seie enn at vi har mykje å spele på i denne lagdelen.

 

Som i fjor er det heilt fremst det er flest spørsmålsteikn. Phillips er førstevalg på venstrekanten, men Fuhre puster han i nakken. I midten venter vi framleis på ein ridder med hest og rustning. Sylling og James virker uansett å vere heilt greie alternativ i ventetida. På høgrekanten har vi den kanskje mest opne plassen på heile laget. Herrera virker dessverre å vere på veg vekk. Myklebust kom som ein vind i fjor, men må både løfte og stabilisere seg for å kunne kalle seg førstevalg. Sellin spelte aller mest på plassen i fjor, men er uansett ute av spel til etter sesongstart. Honningsvåg, James og Sylling er også alternativ, og sidan ingen har sagt at vi jakter på ein høgreving ligg nok løysinga i denne gjengen. Det er opp til kvar enkelt av dei å stå opp og gripe sjansen. Dersom ingen gjer det kan det fort bli eit alternativ å justere formasjonen. Kun ha ein rein ving til venstre medan høgrevingen i like stor grad er midtspiss. Akkurat slik Rosenborg gjorde i dei dager då Rushfeldt og Brattbakk spelte saman i deira vanligvis så fastlåste system. Det kan sjølvsagt vere spennende, men stiller i så fall krav til at enten backen eller midtbanespelaren tar ekstra ansvar på denne flanken. Nevnte eg Post? Han er også spiss, og vi skal ikkje avskrive han heilt endå trass i ein vanskelig førstesesong.

 

Så vi har mykje å jobbe med og mykje å spele for. Serieoppsettet gir muligheter til ein god start dersom vi klarer å treffe formen. Stabæk borte i første serierunde er ein god mulighet, samtidig som det er ein ekkel kamp. Dei er sterkt svekka – nesten rasert – men erstatterane dei har henta kjem ikkje frå ingenting. Dei har vore gode spelarar ein divisjon eller to under, eller innbyttarar i eliten. Dei er i Stabæk for å spele fotball og vise seg fram, ikkje for å bli rike. Og ikkje minst: Dei slår nedanfrå med mykje inspirasjon og lite press. Vi blir deira første test. Dei blir vår. Tromsø heime i andre runde er endå ein ekkel kamp med gode muligheiter. Aldri blir dei tippa like høgt som dei plasserte seg året før. Alltid gjer dei det bedre enn forventa. Men på vår eigen kjære plast? Vi kan svært godt finne på å slå dei. Slik fortsetter det, med kampar fulle av muligheiter.

 

I fjor var resultata på sommeren nesten komiske. Tap på tap i serien, samtidig som vi vant det som var i cupane midt i mellom. Delvis kan vi forklare det med kvar vi hadde fokus. Samtidig viste poengkurva både i ’09 og ’10 akkurat det same forløpet. God vår, dårlig sommer, god haust. Dette bør trenerane dykke ned i. Er det berre tilfeldig, eller er det noko vi gjer galt som vi kan endre på?

 

Har eg nevnt at vi må score mål? Det bør vi absolutt gjere oftare enn i fjor. Då blir det lettare å vinne fotballkampar. Avstanden til vår første seriemedalje kan fort bli kort. Vi kan sjølvsagt vente på Mr.15-mål-per-sesong, men det er minst like viktig å få ut meir av dei vi allereie har. Målet er ganske stort, og det er ingen heksekunst å treffe det med ballen. Ser vi på spelet i nærheten av motstandermålet sist sesong er det absolutt ting å hente. Det kunne til tider virke meir enn planlaust. Trulaust, kanskje? Besluttsomhet, vilje, sjølvtillit, initiativ, samhandling. Vi kan løfte oss mykje her, og då kjem vi til å få meir tellende resultat ut av spelet vårt. Likevel, Mr.15 er velkommen.